The aftermath of a move

This whole year up to this point has been one crazy roller coaster. No wonder my blog showed no sign of life, being squashed under the pile of duties, obligations and stress. Somebody said that a move is more stressful than a death in the family, and I am almost prone to agreeing with that one.
We moved. Slowly, painstakingly, sometimes against our own lazy selves, we made the decision and put it into action. Had it only been a moving of stuff, enough in itself to drive a family crazy, we would have thought it fun and exciting. Do not misunderstand me: the whole physical process started in March and is ALMOST over. Which of course does not mean that all rooms in the present house are perfectly furnished and ordered :)
But the most tearing part of a move is THE CHANGE. You know what you have, and you expect to have it better in the new place, but the very thought of change is oh so terrifying!
I had to let go of people and places. I had to let go of my nice job. But most of all, I had to let go of my stubborn idea of "doing it all by myself". It worked to a certain point. And then it stopped working, because I needed to learn who is in control.
Having been a control freak all my life, letting go and letting God was not easy. Yet, looking at it now, in due perspective, I regret not understanding it earlier. Because, you see, that is the only way.
The situation now? A happy, harmonious (normal ;) ) family, kids enjoying their new school, both parents enjoying their new full-time employments. That's about the material status.

The more important status is the spiritual one, with the glorious realisation that I can cast all my burdens onto Him, that my faith needed testing and the fire of purification, and that I am nothing without Him.
To God be the Glory forever and ever.

Guard the Deposit Entrusted to You

"8 Therefore qdo not be ashamed of rthe testimony about our Lord, nor of sme his prisoner, buttshare in suffering for the gospel by the power of God, 9 uwho saved us and vcalled us to1 a holy calling, wnot because of our works but because of vhis own purpose and grace, which he gave us in Christ Jesus xbefore the ages began,2 10 and which now has ybeen manifested through zthe appearing of our Savior Christ Jesus, awho abolished death and bbrought life and cimmortality to light through the gospel, 11 dfor which I was appointed a preacher and apostle and teacher, 12 ewhich is why I suffer as I do. But fI am not ashamed, for gI know whom I have believed, and I am convinced that he is able to guard until hthat Day iwhat has been entrusted to me.3 13 jFollow kthe pattern of lthe sound4 words mthat you have heard from me, in nthe faith and love that are in Christ Jesus. 14 By the Holy Spirit owho dwells within us, guard ithe good deposit entrusted to you."

With wonder and awe these words of the Apostle touch my soul in a powerful way every time I read them. May they always have the same undiminished power and bring conviction in my life.

Blogging again? Who knows...

Unbelievable. I have not been here for such a long time. As the time passes, and as the events unveil, one has many thoughts and reflections that just vanish if not put down in a written form. Unfortunately, one has only so many hours a day and they need to be taken for other things than blogging.

Anyway, God is good and patient with me. He showers me with blessings, some of which do not look like blessings at all, but prove to be beneficial to me after all. At least that is what I have to believe.

There are many changes for me and my family just around the corner, so all prayers are appreciated.

And to God be the Glory!

He is Risen!

1. When I survey the wondrous cross
On which the Prince of glory died,
My riches gain I count but loss,
And pour contempt on all my pride.

2. Forbid it, Lord, that I should boast,
Save in the death of Christ my Lord;
All the vain things that charm me most,
I sacrifice them to His blood.

3. See, from His head, His hands, His feet,
Sorrow and love flow mingled down;
Did e'er such love and sorrow meet,
Or thorns compose so rich a crown?

4. Were the whole realm of nature mine,
That were a present far too small;
Love so amazing, so divine,
Demands my soul, my life, my all.

Mówienie w co wierzysz jest bardziej zrozumiałe, niż powiedzieć "kalwinista"

Jesteśmy chrześcijanami. Radykalnymi, pełnokrwistymi, nasyconymi Biblią, wywyższającymi Chrystusa, skupionymi na Bogu, działającymi misyjnie, zdobywającymi dusze, kochającymi kościół, szukającymi świętości, ceniącymi Bożą suwerenność, ogłupiałymi na punkcie łaski, ze złamanymi sercami, szczęśliwymi naśladowcami wszechmocnego, ukrzyżowanego Chrystusa. Takimi przynajmniej staramy się być.

Innymi słowy, jesteśmy kalwinistami. Ale używanie teologicznej łatki, nie jest tak przydatne jak mówienie ludziom w co wierzysz. Więc zapomnij o łatce, i powiedz im jasno bez wykrętów i niejasności w co wierzysz o zbawieniu.

Jeśli spytają, "Jesteś kalwinistą?" odpowiedz, "Sam zdecyduj. Oto w co wierzę..."

Wierzę że jestem tak duchowo zepsuty, dumny i buntowniczy że sam nigdy nie doszedłbym do wiary w Jezusa bez Bożego miłosierdzia, suwerennie zwyciężającego ostatnie bastiony mojego buntu. (1 Koryntian 2:14; Efezjan 2:1-4; Rzymian 8:7)

Wierzę że Bóg wybrał mnie bym był jego dzieckiem przed założeniem świata, na podstawie niczego co jest we mnie, wcześniej znanego lub inaczej. (Efezjan 1:4-6; Dzieje 13:48; Rzymian 8:29-30; 11:5-7)

Wierzę że Chrystus umarł w zastępstwie grzeszników dając prawdziwą ofertę zbawienia dla wszystkich ludzi, i że miał w swojej śmierci plan by nabyć swoją wybrankę, a dokładniej, zebrać wszystkich wierzących, których imiona są od wieczności zapisane w księdze życia należącej do Baranka który został zabity. (Jan 3:16; Jan 10;15; Efezjan 5:25; Objawienia 13:8)

Gdy byłem martwy w swoich grzechach i ślepy na piękno Chrystusa, Bóg mnie ożywił, otworzył oczy mojego serca, dał mi możliwość uwierzyć, zjednoczył mnie z Jezusem, wraz ze wszystkimi korzyściami przebaczenia, usprawiedliwienia i wiecznego życia. (Efezjan 2:4-5; 2 Koryntian 4:6; Filipian 2:29; Efezjan 2:8-9; Dzieje 16:14; Efezjan 1:7; Filipian 3:9)

Jestem wiecznie bezpieczny nie z powodu czegokolwiek co zrobiłem w przeszłości, ale ponieważ Bóg jest zdecydowany i wierny by dokończyć dzieło jakie zaczął - utrzymać moją wiarę, zachować mnie od apostazji, i powstrzymać mnie od grzechu który prowadzi do śmierci. (1 Koryntian 1:8-9; 1 Tesaloniczan 5:23-24; Filipian 1:6; 1 Piotra 1:5; Judy 1:25; Jana 10:28-29; 1 Jana 5:16)

Nazywaj to jak chcesz, to jest moje życie. Wierzę w to ponieważ widzę to w Biblii. I ponieważ tego doświadczyłem. Niech na wieki będzie chwalona wielkość Bożej łaski!